(Υπ. Οικον. Ο. 193/1972, πολ. 114)
Δια της υπ’ αριθ. Τ. 1492/583/πολ. 109/10-4-1971 διαταγής εκδοθείσης συνεπεία της υπ’ αριθ. 1022/1970 αποφάσεως του Σ.τ.Ε. εγνωρίσαμεν υμίν, ότι επί αναδοχής χρέους ησφαλισμένου δι’ υποθήκης επί του εις προίκα διδομένου ακινήτου, υπό του προικολήπτου, το διδόμενον ακίνητον μεταβιβάζεται εξ ολοκλήρου αιτία προικός, εφ’ ω και η μεταβίβασις αύτη, μη αποτελούσα μεταβίβασιν εξ επαχθούς αιτίας υπό την έννοιαν του άρθρου 1 παραγρ. 1 του Α.Ν. 1521/1950, δεν υπόκεινται εις φόρον μεταβιβάσεως.
Τ’ ανωτέρω, έχουν εφαρμογήν και επι συστάσεως δωρεάς της οποίας αντικείμενον τυγχάνει ακίνητον, εφ’ ου υπάρχει εγγεγραμμένη υποθήκη και αναλήψεως υπό του δωρεοδόχου της υποχρεώσεως όπως εξοφλήση ούτος το ενυπόθηκον χρέος. Και τούτο, διότι και εν τη περιπτώσει ταύτη δεν συντελείται μεταβίβασις εξ επαχθούς αιτίας, αλλά τοιαύτη αιτία δωρεάς.
Δια την τοιαύτην όμως αναδοχήν του αλλοτρίου χρέους, οφείλεται αναλογικόν τέλος χαρτοσήμου 3% ή 1%, κατά περίπτωσιν, δυνάμει των διατάξεων της παραγρ. 1α’ των άρθρων 13 και 15 του κώδικος Χαρτοσήμου, ώς ισχύει.